• o roku polskim
• program
  • sztuki wizualne
  • fotografia
  • muzyka poważna
  • muzyka aktualna i jazz
  • film
  • teatr
  • taniec
  • konferencje i seminaria
  • warsztaty
  • literatura / publikacje
  • projekty edukacyjne
• aktualności
• prasa & radio
  • prasa izraelska
  • prasa polska
  • pakiety do pobrania (zip)
  • radiowe mp3
• fotorelacje
• video
• kultura polska
  • architektura
  • kino przełomu wieków
  • film po roku 1989
  • kino najnowsze
  • w operze
  • scena folkowa
  • wokół jazzu
  • młodzi kompozytorzy
  • brzmienia alternatywne
  • design
  • oblicza fotografii
  • teatr w latach 90.
  • teatr XXI wieku
• instytucje
  • instytucje kultury
  • organizacje żydowskie
  • placówki dyplomatyczne
• kontakt
• zgłoś projekt

Polsko-izraelska koprodukcja została przygotowana z udziałem miejscowych solistów i baletu oraz orkiestry Rishon LeZion pod batutą Daniela Inbala.

Premiera "Madame Butterfly", która odbyła się 29 maja 1999 roku na scenie Opery Narodowej w Warszawie okazała się pierwszym wielkim sukcesem reżysera Mariusza Trelińskiego i scenografa Borisa F.Kudlički. Polska inscenizacja zwróciła uwagę dyrektora Opery Waszyngtońskiej, wspaniałego tenora Placido Domingo. Dwa lata później polsko-amerykańska koprodukcja w reżyserii Trelińskiego została wystawiona na tamtejszej scenie. Waszyngtońska premiera odbyła się 27 października 2001 roku - zachwyciła amerykańską widownię i doczekała się znakomitych recenzji w prasie.

"Dybuk Warlikowskiego jest zaprzeczeniem wszystkich sentymentalnych przedstawień i oscarowych filmów „o Żydach i Holocauście", po których widz może uronić rytualną łezkę i ze spokojem pójść do domu. To głos przejmująco uczciwy, przefiltrowany przez własną wrażliwość, a w pewnym sensie także własną cielesność, przez doświadczenie pokolenia 40-latków, ich nieprzeżycie Zagłady, a także nieprzeżycie Boga, któremu jednak żydowski dybuk nie daje spokoju." Tadeusz Sobolewski, Gazeta Wyborcza

 "Czy można zagrać didżejski set na zlewie i piecu chlebowym? Oczywiście, że tak. Wystarczy mieć uszy szeroko otwarte na dźwięki codzienności. Okazuje się bowiem, że to najlepsza inspiracja nie tylko dla współczesnego didżeja. Autorzy spektaklu zabierają nas w podróż (dosłownie) w poszukiwaniu znanych, ale nie zawsze odkrytych, lub zapomnianych dźwięków. Wspólne przygotowywanie śniadania to tylko zachęta do tego, by wsłuchać się w rytm życia przedmiotów i tworzyć własne kompozycje." / Centrum Sztuki Dziecka w Poznaniu

"Kosmos nie jest zwykłą powieścią (…) Ta powieść jest o samym stwarzaniu się tej historii, o stwarzaniu się rzeczywistości, jak ona niezdarnie, kulawo, rodzi się ze skojarzeń naszych… Kosmos wprowadza w sposób zwykły w świat niezwykły, niejako za kulisy świata. A ponieważ powieść kryminalna jest właśnie tym – próbą organizacji chaosu – więc Kosmos ma po trosze formę kryminalnego romansu." / Witold Gombrowicz

Wielkim sukcesem zakończyły się także pokazy spektaklu podczas Fringe Festiwal w Edynburgu oraz w Assembly Aurora Nova w Londynie.

Sztuka Mrożka jest konfrontacją przedstawicieli dwóch klas społecznych – intelektualisty i robotnika, którym na emigracji przyszło zamieszkać pod jednym dachem. W interpretacji izraelskiego reżysera z Teatru Malenki pokazane zostają różne rodzaje emigracji, nawet jeśli za emigrację nie są jednoznacznie uznawane, jak na przykład powrotu do Izraela.

Przedstawienie poznańskiej grupy otworzy Międzynarodowy Festiwal Teatrów Lalkowych w Jerozolimie. Wykreowany i ożywiony przez aktorów świat przedmiotów to – na pierwszy rzut oka – stare, zwyczajne i rzadko używane już dziś sprzęty: zegar, staroświecki telefon, młynek do kawy, maszyna do pisania i szycia oraz pozytywka. W tym świecie każda, nawet najmniejsza rzecz: młoteczek, wałeczek sprężynka ma swoje miejsce, historię i charakter. Urokliwa scenografia, przepełniona nostalgią dla przeszłości, melodyjne piosenki to walory najnowszej premiery Teatru Animacji.

Głównym bohaterem spektaklu jest żydowski sztukmistrz i akrobata, któremu trudno się zdecydować, czy ważniejsze są dla niego uciechy świata, między innymi liczne romanse, czy też duchowość i wzniosłe sfery duszy.

"Salto Mortale" To niezwykły kondukt żałobny – zainspirowany prawdziwą historią setek fortepianów, porzuconych na brzegu jeziora przez żołnierzy, którzy plądrowali miasto. Świadkowie twierdzili, że te zapomniane i opuszczone symbole sztuki klasycznej, przez lata murszały by wreszcie rozpaść się zupełnie, zabierając ze sobą ciężar wspomnień wojennych oraz utożsamiany z nimi status, romantyzm, kulturę …

Ideą spektaklu jest konfrontacja aktorów z dzieciństwem ich dziadków w ich rodzinnych krajach – poprzez poszukiwania w osobistych pamiątkach i dokumentach. Spektakl powstał jako wynik warsztatów z udziałem polskiego reżysera oraz izraelskich aktorów.

Wybór dramatów nie jest podyktowany jednym stylem, tematem czy wiekiem autorów. Niektóre teksty koncentrują się na polskim społeczeństwie oraz zmianach, jakie w nim zachodzą, inne na indywiduum i jego roli społecznej. Wszystkie dramaty są powiązane z polską tradycją, chociaż niejednokrotnie próbują z nią zerwać. W ramach festiwalu odbyły się również warsztaty dramatopisarskie, wykłady polskich autorów oraz dyskusje.

Yael Ronen w „Bat Yam”, wspólnie z polskimi aktorami, opowiada historię trzypokoleniowej żydowskiej rodziny, która wyrusza do Tykocina w pozornie tradycyjną podróż do korzeni. Rodzina będzie musiała się zmierzyć z nowo odkrytymi faktami, polską rzeczywistością i swoimi wyobrażeniami na temat Polaków.

Michał Zadara w „Tykocinie”, wraz z aktorami izraelskimi, także pyta o tożsamość i nie zawsze wygodną przeszłość. Dwóch dziennikarzy i młoda doktoranka próbują odkryć czy Starsza Pani, która ma zostać wyróżniona medalem „Sprawiedliwy wśród Narodów Świata” naprawdę była bohaterką. 
 

W programie znalazły się między innymi: komparatystyczny wykład Pawła Mościckiego o teatralnej Polsce na tle teatralnej Europy, profesor Nurit Yaari próba zmierzenia się z legendą Tadeusza Kantora, warsztaty mistrzowskie dla studentów pod wodzą mistrza Włodzimierza Staniewskiego, warsztaty na temat rytmu w dramatach Bogusława Schaeffera, czytanie słynnej "Antygony w Nowym Jorku" i spotkanie z jej autorem Januszem Głowackim.
 

W programie warsztatów:  doskonalenie umiejętności, tworzenie stylowych postaci i budowanie relacji na na bazie kontaktu fizycznego. Postacie stworzone w trakcie warsztatów zostały zaprezentowane na specjalnych pokazach w parach (zawodowy aktor i uczeń) na terenie centrum handlowego w Bat Jam.

Przedstawienie zdobyło uznanie krytyków i widzów na Festiwalu d’Avignon we Francji oraz festiwalu polskiego teatru w Berlinie w 2005 roku. Owacjami na stojąco nagrodziła polski spektakl publiczność nowojorska na Next Wale Festival w Brooklyn Academy of Music w 2007 roku.
 

W kwietniu aktorzy z teatru Biuro Podróży  zorganizowali warsztaty, zorganizowane wspólnie z Urzędem Miasta Bat Jam i Festiwalem Teatrów Ulicznych w Bat Jam. Osobne warsztaty dla młodzieży oraz dla aktorów profesjonalnych poprowadzili: Jarosław Siejkowski, Bartosz Borowski, Tomasz Wrzalik i Łukasz Kowalski.

Spektakl "Drums – 4 dances" to realizacja ekspresyjnej formy nowoczesnego teatru tańca i ruchu. Uniwersalne przesłanie dotyczy czterech faz ludzkiego życia – od radosnego dzieciństwa, po spełnioną starość – wyrażonych rytmem, ruchem i tańcem, językiem muzyki i teatru. Rytmy życia współtworzą muzycy akademickiego tria perkusyjnego Perkursors (marimba, wibrafon i inne instrumenty perkusyjne) wraz z aktorami Opolskiego Teatru Lalki i Aktora, którzy animują lalkami w technice bunraku, tańczą, grają ciałem, mimiką i gestem.

Tekst sztuki, w tłumaczeniu Anat Zajdman znalazł się w Antologii Współczesnego Dramatu Polskiego wydanej z inicjatywy IP nakładem Wydawnictwa Safra.